ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ

Η ακράτεια ούρων από προσπάθεια δεν είναι ένα σύνδρομο. Είναι ένα γεγονός που επιδεικνύεται με την φυσική εξέταση και που θεραπεύεται με την ανύψωση του αυχένα της ουροδόχου κύστεως εμπρός και επάνω, πίσω από την ηβική σύμφυση. Γι'αυτό το λόγο ο χειρουργός που εξετάζει την ακράτεια πρέπει να την αναπαράγει. Για να χειρουργηθεί η άρρωστη, η απώλεια των ούρων πρέπει να συμβεί ακριβώς τη στιγμή της αύξησης της ενδοκοιλιακής πίεσης. Αυτό είναι και το αντικειμενικό εύρημα και αυτό είναι που επιδιώκουμε να βρούμε και εμείς στο ουροδυναμικό εργαστήριο.

Η διαδικασία είναι απλή. Η άρρωστη στην αρχή με γεμάτη, αν είναι δυνατόν, την ουροδ. κύστη ουρεί στο ροόμετρο. Εκτιμάται η ποιότητα της ούρησης και η τυχόν ελαττωμένη ροή, με παραπομπή σε νομογράμματα ούρησης (Τα νομογραμματα του Λίβερπουλ).

Ένας καθετήρας 14cm αδειάζει την ουροδόχο κύστη και εκτιμάται το υπόλειμμα των ούρων. Η εξεταζόμενη είναι ξαπλωμένη σε θέση γυναικολογικής εξέτασης και υπάρχει από τον εξετάζοντα άμεση εποπτεία της ουρήθρας με τον καθετήρα στην κύστη. Γεμίζεται η κύστη μέχρι του σημείου της ανοχής και όχι της υπερπλήρωσης. Τυχόν μη αναστελλόμενες συσπάσεις του εξωστήρα μυός με έξοδο των ούρων γύρω από τον καθετήρα λαμβάνονται σοβαρά υπ' όψη για την περαιτέρω πορεία της ασθενούς.

Η σύνδεση με το ουροδυναμικό μηχάνημα θα δώσει, αν το θέλει ο εξετάζων, παραμέτρους από τη φάση πλήρωσης. Βγαίνει ο καθετήρας και με τα δάκτυλα του αριστερού χεριού ν' ανοίγουν τα μεγάλα χείλια και του δεξιού χεριού να πιέζουν το οπίσθιο τοίχωμα του κόλπου, ώστε να υπάρχει σαφώς επισκόπηση του έξω στομίου της ουρήθρας, παραγγέλεται στην εξεταζόμενη να βήξει δυνατά. Για να τεθεί ένδειξη εγχείρησης, πρέπει η απώλεια των ούρων να είναι ταυτόχρονη με την αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης κατά το βήχα. (Σχήμα 11)